Raz z górki raz pod górkę

Dziękuję za liczne komentarze, pod ostatnim postem. Wasze słowa otuchy, jak również podobne doświadczenia związane z przedszkolem, pomogły mi  przejść przez ten trudny, pierwszy okres. Zaś moja cierpliwość i konsekwencja przyczyniły się do tego, że Natalka trochę się uspokoiła, nasze poranki są mniej nerwowe, płacz nie jest już taki paniczny, zamienia się czasem w pytania, typu idziemy poszukać tatę. Wie, że jak go poprosi to on zostawi ją w domku. I ma rację, bo tatuś wszystko dla niej zrobi, dlatego umówiłam się z nim, że to ja ją odprowadzam do przedszkola. Kiedy rano wstajemy Jurek jest w pracy, albo jeździ już od rana na rowerze ;) Wieczorami jest czasem niespokojna, trochę popłacze, ale jest już lepiej. Natalka zaczyna rozumieć o co w tym wszystkim chodzi, że Emilka idzie do szkoły, tata i mama do pracy, więc ona musi iść do przedszkola. Jest bardzo mądra i poddała się całej tej nowej dla niej sytuacji. Nie walczy już tak bardzo z nami, nie krzyczy, nie protestuje, czasem tylko prosi czy może jednak zostać w domku. Mam nadzieję, że tylko będzie lepiej i potrzeba czasu, żeby przedszkole stało się przyjemną codziennością.
Zastanawiam się, czy po weekendzie coś się zmieni?

Emilka zaczyna 6 klasę, czekają ją w tym roku egzaminy. Obiecała mi, a przede wszystkim sobie, że będzie uczyć się na bieżąco ;) No zobaczymy ;) Jestem z niej dumna tak samo jak z Natalki, że ma chęci, żeby nie mieć żadnych zaległości, żadnego gonienia za nauką. Uczy się sama, czasem tylko przyjdzie do mnie z czymś trudniejszym. Uczy się systematyczności i organizacji. To trudna sprawa, bo i ja wciąż z tym mam problemy ;))

Narazie wszystko jest na dobrej drodze, ale wiecie jak to jest w życiu i tak jak napisałam w tytule, raz z górki raz pod górkę ;)

Więcej zdjęć z Emilką możecie oglądać na jej blogu . Zapraszam.