Dzieci tu były ( kwiecień)

O dzisiejszym projekcie, który chcę  przedstawić przeczytałam po raz pierwszy u Magdy z bloga Szminka w Kurniku. Projekt nazywa się "kids were here".

Moje dziewczyny kocham nad życie, to jest jasne! Za naturalność, spontaniczność, za słodkie miny, za niewinność i przede wszystkim za to że są.Nigdy nie pomyślałam, że do tej listy dołożę bałagan, który potrafią codziennie zrobić nowy, jak nie ten sam ;)
Zawsze, każdego dnia, rano czy wieczorem popadam w frustrację, kiedy kolejny raz zbieram klocki rozsypane po całej podłodze, czy okruszki znalezione wszędzie, po bułce, którą Natalka nie może zjeść przy stole, tylko wędruje z nią wszędzie, mleko rozlane, czy wszystkie garnki wyciągnięte z szuflady a ja je potem na nowo układam.  Podobny bałagan robi Emilka mimo 9 letniej różnicy! Tornister leży w kuchni, o który ciągle się potykam, ciuchy rozrzucone w pokoju, które zbieram setny raz ;)

Bałagan, o którym napisałam wyżej, zarejastrowałam na zdjęciach. A kiedy je oglądam - tęsknię, uśmiecham się, śmieję czasem w głos i myślę sobie, że jest on twórczy, że to jest sztuka, że nigdy się nie powtórzy, że w przyszłości będę za nim tęsknić, kiedy dziewczyny opuszczą dom, a ja zostanę w nim sama z Jurkiem.
To wszystko o czym pisze, jest w krótkim fragmencie, który poniżej zacytuję :

Fragment Jude  Wood, jednej z 30 współautorów Kids were here: bardzo łatwo jest popaść we frustrację z powodu bałaganu, który jest rezultatem życia z dziećmi (…). Ale przyjdzie dzień, gdy zabawki wylądują w skrzynkach i nikt nie będzie się nimi bawił. Będę tęsknić za tym. Moje szczęście nie zależy od tego, że wszystko jest na swoim miejscu, a dom jest czysty i uporządkowany. 

Raz w miesiącu pojawi się post o tytule " dzieci tu były". Przedstawię  twórczy bałagan moich córek, nasze prawdziwe życie.

Od jutra nadrabiam zaległości blogowe, które nagromadziły się przez ostatnie parę dni, również za sprawką wyjazdu do stolicy i ograniczonego dostępu do netu ;)